Als je achterom blijft kijken, komt er nooit een toekomst

Scheiden

In 2016 besloten Eline (40) en Niels (41) te gaan scheiden. De situatie was al langer onhoudbaar, waar iedereen binnen het gezin onder leed. Maar de scheiding bracht niet meteen verlichting. Alle wrijving, onderhuidse spanningen en slechte communicatie brachten vooral de kinderen Finn en Dax (destijds 3 en 5 jaar oud) in een ongelukkige positie. Toen de situatie verergerde, deed Eline in 2019 een melding bij Veilig Thuis, waarna ze de juiste hulp kregen van Sterk Huis.

Eline: “De scheiding was een moeilijke beslissing. Ik heb zelf de knoop doorgehakt, maar je gaat niet trouwen en krijgt geen kinderen om uiteindelijk uit elkaar te gaan. Toch was het beter zo.”  
Niels:
“Bij ons ging het mis toen we stopten met praten. De spanning was om te snijden en Eline was ongelukkig. Ik stak mijn kop in het zand en stortte me vol op mijn werk. Het komt vanzelf wel goed, dacht ik. Dat gebeurde niet. We groeiden verder uit elkaar. De chemie was weg. We ontkwamen er niet aan om tegen die ijsberg op te varen.”

Niels: “Ons laatste échte gesprek was het moment dat Eline zei: Het komt nooit meer goed. Vanaf toen stopten we volledig met communiceren, ook over het ‘waarom’. De scheiding werd iets zakelijks. Zo ontstond meer frustratie en onbegrip. Zodra de communicatie stopt, starten de verwijten. Je kijkt allebei door een eigen gekleurde bril.”

“Zodra de communicatie stopt, starten de verwijten.” – Niels

 

Eline: “We hadden niet echt een vechtscheiding, maar er lag veel onder het oppervlak te sudderen. We waren on speaking terms, maar als het te gevoelig werd, klapten we dicht en ontstond er veel spanning. Het heeft geen zin om te doen alsof het goed gaat, want kinderen prikken daar dwars doorheen. Finn en Dax waren ongelukkig. Ze hadden veel nachtmerries, begonnen met bedplassen en hadden grote moeite met de wisselmomenten. Als ze naar Niels moesten, waren ze totaal overstuur en klampten ze zich vast aan mijn been.”
Niels: “Dat was verschrikkelijk. De jongens hielden elkaar schreeuwend vast en verstopten zich onder het bed. Blijf maar lekker bij mama, zei ik dan. Je gaat je kind echt niet onder het bed uitrekken. Die momenten hebben me geraakt.”

“Het heeft geen zin om te doen alsof het goed gaat, want kinderen prikken daar dwars doorheen.” – Eline

 

Eline: “Na overleg met het consultatiebureau en de schooldirectie heb ik een melding gedaan bij Veilig Thuis. Zo kwamen we bij Sterk Huis terecht voor onze complexe scheiding.”
Niels: “Dat voelde als falen voor mij. Zijn we zo diepgezonken? Ik was boos en verdrietig.”

Eline: “We begonnen met ouderavonden bij Sterk Huis. De ene week was ik aan de beurt en de andere week Niels. Daarna volgden individuele gesprekken en uiteindelijk ook gezamenlijke gesprekken om tot wederzijds begrip en afspraken voor het ouderschapsplan te komen. Een mooie opzet. Het was fijn om eerst je eigen verhaal te mogen doen, zonder druk van de ander.”
Niels: “De aanpak van Sterk Huis is goed: no-nonsense, praktisch, begrijpelijk en to the point. Ze draaien niet om de hete brij heen en verzachten de situatie niet. Ze waren duidelijk en wilden alles bespreekbaar maken, in het belang van de kinderen. De boodschap ‘Je kunt beter goed scheiden dan ongelukkig bij elkaar blijven’ gaf ook steun.”

Niels: “Wat ook heeft geholpen, was de opdracht van Sterk Huis om samen een verhalenboek te maken voor de kinderen. Vooral belangrijk voor Finn en Dax, maar ook een stukje verwerking voor mezelf. Hiermee vielen de puzzelstukjes op hun plek. Het bracht weer een vorm van communicatie, wat de zere angel eruit haalde.”
Eline: “Het boek laat ons verleden zien, onder meer met foto’s en verhalen van onze trouwdag, de geboorte van de kinderen en wanneer en waarom het misging. Het laat ook zien hoe het nu gaat: er zijn twee huizen en papa en mama hebben allebei een nieuwe partner, maar we blijven samen voor de kinderen klaarstaan. Niels en ik hebben het boek samen aan Finn en Dax gegeven tijdens een picknick. Ze vonden het fijn en wilden alles meteen doorlezen. Nog steeds bladeren we het regelmatig door, bijvoorbeeld voor het slapengaan of als de jongens vragen hebben. Het schetst een duidelijk beeld voor de kinderen en maakt het minder beladen voor jezelf als ouder.”
Niels: “De kinderen krijgen nog maar één waarheid te horen en niet meer hoe verschrikkelijk papa of mama is. Daarmee moet je een kind niet belasten.”

“We maakten samen een verhalenboek voor de kinderen. Daarmee vielen de puzzelstukjes op hun plek en werd de zere angel eruit gehaald.” – Niels

“Het boek schetst een duidelijk beeld voor de kinderen en maakt het minder beladen voor jezelf als ouder.” – Eline

 

Eline: “De hulp van Sterk Huis was goed. Tijdens de gezamenlijke gesprekken werden de steken onder water eruit gefilterd: Waarom zeg je dit? Ook de persoonlijke coaching gaf inzicht: hoe reageer je op dingen en hoe voorkom je dat je in de aanval of verdediging schiet? Het gaat ook weer goed met Finn en Dax. Ze slapen rustig, zijn vrolijk en hebben geen moeite meer met de wisselmomenten. Ze vinden het weer fijn bij Niels, ook omdat ze minder spanningen voelen.”
Niels: “Ik denk dat onze relatie nu beter is dan tijdens het laatste jaar van ons huwelijk. Tijdens de scheiding had Dax het zwaar op school: Papa, ik kan niks. Hij voelde zich een zero. Dat deed zeer. Nu gaat hij weer met plezier naar school en presteert hij beter. Dat geeft hem zelfvertrouwen: van zero naar hero.”

“Het gaat weer goed met Finn en Dax. Ze slapen rustig, zijn vrolijk en hebben geen moeite meer met de wisselmomenten.” – Eline

 

Eline: “Bij Sterk Huis wordt een brug gebouwd voor de kinderen. Ze laten je niet zomaar los. Als er iets is, mogen we altijd aan de bel trekken. Wat Sterk Huis voor ons heeft gedaan, heb ik nog nooit ergens gezien. Deze hulp zou iedereen in het land moeten krijgen.”
Niels: “Eerst zag ik de hulp van Sterk Huis als bemoeienis, maar later resulteerde het in een supergoed gevoel. Wij waren er zelf niet uitgekomen. Het zal echt niet altijd zonder struggles gaan, maar er is weer sprake van wederzijds respect en voldoende communicatie.”

Eline: “Aan alle ouders die iets soortgelijks meemaken: laat de woede los. Wijs niet voortdurend naar de ander, maar leer de situatie te accepteren. Je kunt de ander niet veranderen, alleen de manier waarop je zelf met alles omgaat. De omgeving verandert dan ook vanzelf naar jou.”
Niels: “Op een gegeven moment moet je je woede omzetten in begrip. Iedere scheiding is anders. Maar wat elke scheiding met kinderen hetzelfde maakt, is dat je over je eigen trots moet heenstappen. Doe je gekleurde bril af en zet jezelf niet langer op de bovenste plaats. Neem je verlies, slik een keer en ga vooruit. Als je achterom blijft kijken, komt er nooit een toekomst.”

“Iedere scheiding is anders. Maar wat elke scheiding met kinderen hetzelfde maakt, is dat je over je eigen trots moet heenstappen.” – Niels