De excuses die het kabinet vandaag heeft aangeboden aan afstandsouders en afgestane kinderen vormen een belangrijk moment van erkenning. Tussen 1956 en 1984 hebben veel meisjes en vrouwen onder grote druk hun kind moeten afstaan. De gevolgen daarvan werken vaak een leven lang door.
Ook organisaties in de jeugdzorg maakten destijds deel uit van een systeem waarin niet altijd ruimte was voor de stem, de rechten en de wensen van ouders en kinderen. Daarom blijven we deze verhalen delen. Niet alleen om stil te staan bij wat er is gebeurd, maar ook om te erkennen welke impact dit nog altijd heeft op de levens van betrokkenen.
Deze geschiedenis gaat niet alleen over vroeger. Ook vandaag groeien kinderen op in gezinnen die te maken hebben met kwetsbaarheid, stress of maatschappelijke druk. Die kwetsbaarheid ziet er anders uit dan toen. De opdracht blijft dezelfde: naast ouders en kinderen staan, luisteren naar hun verhaal en samen zoeken naar wat nodig is.
De excuses van de overheid markeerden niet alleen erkenning van het leed dat veel mensen is aangedaan, maar ook de verantwoordelijkheid om daarvan te leren. Dat vraagt om een open maatschappelijke dialoog en oog voor de omstandigheden waarin gezinnen opgroeien en leven. Om professionals die luisteren en de stem van kinderen en ouders serieus nemen. Door te blijven leren van het verleden, kunnen we bijdragen aan een toekomst waarin minder mensen de gevolgen hoeven te dragen van keuzes die voor hen worden gemaakt.
Dit ervaringsverhaal delen we opnieuw, met het besef dat erkenning van het verleden hand in hand gaat met verantwoordelijkheid voor het heden en de toekomst: De pijn en het verdriet bepalen de rest van je leven – Sterk Huis.
Lees hier ook het artikel van NU.nl: Kabinet biedt 15.000 afstandsmoeders en hun afgestane kinderen excuses aan | Binnenland | NU.nl.
