“Je kunt hun leven niet overnemen. Je hoopt vooral dat je wat zaadjes plant.”

Afbeelding1

Al bijna vijftien jaar zijn Paul en Sandra gezinshuisouders bij Sterk Huis. In hun huis in Riel wonen momenteel vijf jongens. Een gewoon gezin zijn ze niet, maar juist de gewone dingen maken hier het verschil. “Je moet je privacy een beetje opgeven en prettig gestoord zijn,” zegt Sandra met een lach. “Want dit werk stopt nooit helemaal.”

Sandra (54) werkt fulltime als gezinshuisouder. Paul (50) voor twintig uur per week. Hun eigen zoons van 23 en 25 zijn inmiddels uit huis. Eén woont in Tilburg, de ander in Amerika. Daarnaast delen ze hun huis met twee katten, vijf kinderen en een leven dat vaak anders loopt dan gepland.

Een manier van leven
Sandra werkte jarenlang in de zorg. Toen ze na een medische periode weer aan de slag wilde, zag ze een vacature voor gezinshuisouder. “We waren op dat moment al bezig met een cursus voor pleegouders. Toen we hierover lazen, dachten we: dit past eigenlijk nog beter bij ons.”

Na een intensief traject van selectie, training en voorbereiding namen Paul en Sandra een bestaand gezinshuis over, met vier kinderen. Sindsdien hebben meer dan veertig kinderen tijdelijk bij hen gewoond. “Een gezinshuis is vaak een volgende stap als een pleeggezin niet meer passend is, wanneer de problematiek te complex wordt.”

Vertrouwen komt niet vanzelf
De kinderen die bij Paul en Sandra wonen, hebben vaak al veel meegemaakt. Problemen als trauma, autisme, OCD of andere complexe uitdagingen spelen regelmatig een rol. “Veel van deze kinderen vertrouwen niemand meer,” vertelt Paul. “Dan kun je niet verwachten dat er meteen een band ontstaat.” Dat is misschien wel één van de grootste misverstanden over het werk.

“Wij zijn niet bezig om een nieuwe vader of moeder te worden,” zegt Sandra. “Onze taak is vooral veiligheid en structuur bieden, zodat een kind zich kan ontwikkelen.” Contact met biologische ouders  en hun netwerk vinden ze daarbij belangrijk. “Die ouders blijven altijd onderdeel van het leven van een kind. Wij zijn passanten. Dat moet je goed beseffen.”

Kleine successen
Wie aan succes denkt, verwacht misschien grote doorbraken. Maar zo werkt het meestal niet.“Je moet het per dag plukken,” zegt Sandra.Een kind dat voor het eerst zelf een hulpvraag stelt. Een jongen die opeens helpt met de vaatwasser. Een gesprek dat nét iets opener verloopt dan vorige week. “Dat lijken kleine dingen, maar dat zijn grote stappen.”

Paul herinnert zich een bijzondere periode waarin hij moest herstellen van een herseninfarct. “Sommige kinderen zagen direct dat er hulp nodig was en sprongen bij. Dat was prachtig om mee te maken.” Niet iedereen deed dat. “En dat is ook goed. Dit is hun thuis. Ze hoeven hier niet voortdurend aan verwachtingen te voldoen.”

Je kunt niet iedereen helpen
Hoe mooi het werk ook is, soms lukt het niet. “Dat zijn de lastigste situaties,” vertelt Sandra. “Je doet enorm je best, maar merkt dat een kind niet goed in de groep past of dat de veiligheid onder druk komt te staan.” Dat gebeurde in vijftien jaar tijd drie keer. “Dan moet je samen met Sterk Huis kijken naar een andere plek. Dat is echt een rottraject. Maar uiteindelijk wil je wat het beste is voor iedereen.”

Dit werk doe je niet alleen
Hoewel Paul en Sandra de gezichten van het gezinshuis zijn, staan ze er niet alleen voor. Ze werken samen met een gedragswetenschapper, ambulant hulpverlener, pedagogisch medewerker en teamleider. “We moeten het ook niet romantiseren,” zegt Sandra. “Juist doordat je samenwerkt, houd je het vol.”

Daarnaast bewaken ze bewust hun eigen balans. Eén weekend per maand zijn ze vrij. Overdag sporten, samen uit eten of gewoon even rust. “En we gunnen elkaar ruimte,” zegt Paul. “Als de één even moet opladen, neemt de ander het over.”

Afscheid hoort erbij

Kinderen groeien door, gaan terug naar huis, zelfstandig wonen of naar een andere woonvorm. “Dat weet je vanaf dag één,” zegt Sandra. Natuurlijk is het soms moeilijk. “Maar je wilt ook geen beslag op ze leggen. Loslaten hoort erbij.” Soms bellen oud-bewoners nog eens. Of ze komen spontaan langs. “Dat voelt als de kers op de taart.”

Wat je kunt betekenen
Paul denkt even na wanneer hem wordt gevraagd wat hij uiteindelijk wil bereiken.“Dat ze verder kunnen.” Sandra vult aan: “Je kunt hun leven niet oplossen. Je kunt hun problemen niet overnemen. Maar als je een paar zaadjes plant waar ze later iets aan hebben, dan heb je al heel veel bereikt.”

Dat typeert ook hoe Paul en Sandra naar hun werk kijken. Niet als een baan waarin je alles kunt repareren, maar als een plek waar je een tijdje van betekenis bent in het leven van een kind. Tegelijkertijd weten ze dat dit werk niet voor iedereen is weggelegd. “Ga eens kijken bij een gezinshuis. Praat met mensen die het doen,” adviseren ze mensen die belangstelling hebben.

Want gezinshuisouder zijn vraagt veel. Stressbestendigheid. Flexibiliteit. Geduld. Maar vooral emotionele beschikbaarheid. Je moet kunnen blijven staan als het ingewikkeld wordt en kleine stapjes weten te waarderen. Voor de juiste mensen geeft het ook veel terug. “Als je ziet dat een kind langzaam weer vertrouwen krijgt, dan weet je waarvoor je het doet.”

Wil je een gezinshuis starten? | Sterk Huis helpt je hierbij

Meld je hier aan voor de Job Alert

logo-sterk-huis