Wanneer een jongere vastloopt, is dat zelden door één oorzaak. Vaak spelen meerdere factoren tegelijk: diepgewortelde patronen met bijbehorende emoties en verwachtingen binnen een gezin. Voor hulpverleners is dat puzzelen én samenwerken. Het verhaal van Dina, een 13-jarig meisje uit Tilburg, laat zien hoe professionele inzet en een sterk netwerk samen het verschil maken.
De situatie: meer dan ADHD
Dina is een levendige, energieke puber van 13. Ze woont bij haar moeder en stiefvader, samen met haar oudere broer. Eerder kreeg ze de diagnose ADHD. Maar tijdens de intake blijkt al snel dat er meer speelt: hechtingsproblemen en een patroon van wederzijdse afwijzing tussen Dina en haar moeder. Het vertrouwen is weg. Alle aandacht lijkt te gaan naar wat niet goed gaat. Samen iets leuks doen, zonder zware gesprekken of gemopper. Dat is al lang verleden tijd.
De kracht van een andere aanpak
Voor het gezin is het belangrijk dat er een iemand naast Dina komt te staan, ze staan allemaal open voor werken met een JIM – Jouw Ingebrachte Mentor. De ambulant hulpverlener van het A-Crossteam kiest bewust voor een positieve insteek: niet “Wat is hier mis?”, maar “Wie is belangrijk voor jou? Wie vertrouw jij?”. Dat opent deuren. Dina hoeft niet lang na te denken: haar oude oppas en diens partner. De oppas was tien jaar lang een vertrouwd gezicht in het gezin. Inmiddels heeft ze een vriend en samen hebben ze een baby van een paar maanden oud. Als zij horen over de vraag om als JIM op te treden, zeggen ze direct ja – maar wel onder een paar voorwaarden. Dina mag iedere maand een weekend komen logeren. Zo kan ze op adem komen, en zij kunnen goed zien hoe het met haar gaat. Ook willen ze dat gesprekken bij hen thuis plaatsvinden, als de baby op bed ligt. Aan tafel zitten dan Dina, haar moeder en stiefvader, de hulpverlener en iemand van school. En zo gebeurt het. Er komt zelfs een groepsapp om de lijntjes kort te houden.
Samen puzzelen en expertise inzetten
Tijdens een van die gesprekken blijkt dat Dina op school structureel overvraagd wordt en angstig is. Er volgt een psychologisch onderzoek. De uitkomst is cruciaal: naast ADHD heeft Dina een lichte verstandelijke beperking. Dat inzicht verandert alles. Er wordt een intake geregeld voor speciaal onderwijs.
De hulpverlener zet extra expertise in, waaronder psycho-educatie: uitleg over wat het betekent om met ADHD én een verstandelijke beperking te leven. Vooral stiefvader moet wennen aan het idee van speciaal onderwijs, maar al snel ziet iedereen de positieve verandering: Dina gaat ontspannen en met meer plezier naar haar nieuwe school.
Het resultaat: duurzame steun – en waarom dit werkt
Dankzij de gecombineerde aanpak – ambulante hulpverlening, psychologisch onderzoek, psycho-educatie en het inzetten van JIM’s – ontstaat een stabiele basis. Door professionele inzet slim te verbinden met een netwerk dat verankerd is in het dagelijks leven, krijgt een jongere niet alleen perspectief, maar ook blijvende steun. Dina kan rekenen op haar JIM’s als vaste steunfiguren; er is altijd iemand dichtbij die haar begrijpt.
*De naam Dina is gefingeerd om de privacy van het meisje te beschermen. Foto ter illustratie, dit is niet Dina.
