Mannen zijn vaker slachtoffer van huiselijk geweld dan veel mensen denken. Jenai van Breda, medewerker Veilige Opvang bij Sterk Huis: “Zo’n 40 procent van de slachtoffers van huiselijk geweld is man. Het vooroordeel dat mannen geen slachtoffer kunnen zijn, leidt tot veel onzichtbare ellende. Er heerst nog een taboe op het onderwerp én mannen vragen niet snel om hulp.”
Risicofactoren
Mannenmishandeling kent vele vormen, zoals partnergeweld, psychische mishandeling, seksueel geweld, dwang, intimidatie en valse beschuldigingen. Vaak wordt de problematiek bij mannen over het hoofd gezien of teniet gedaan. Omdat het niet altijd om fysiek geweld gaat, kun je aan de buitenkant niet altijd zien dat iemand slachtoffer is van mishandeling.
Het kennen van de signalen en het weten wat te doen, is dan ook erg belangrijk.“Er is een aantal risicofactoren aan te wijzen”, vertelt Jenai. “De kans op mannenmishandeling is groter op het moment dat een man wil of gaat scheiden. Ook wanneer er sprake is van psychische klachten of een verstandelijke beperking bij de man zelf of bij de partner kan mannenmishandeling eerder plaatsvinden. Bij mannen die naar Nederland zijn gekomen in het kader van gezinshereniging, als er sprake is van een niet-veelvoorkomende genderidentiteit (transgender of non-binair) of als een man homo- of biseksueel is, komt mishandeling vaker voor.”
Hulp schiet tekort
Naast het feit dat er minder bekend is over mannenmishandeling en mannen minder snel om hulp vragen, is er ook minder hulp beschikbaar. “In Nederland zijn er 40 bedden voor mannen, tegenover 2200 voor vrouwen,” zegt Jenai. De hulpvraag van mannen ziet er eveneens anders uit: “Ze vragen pas hulp als ze écht geen andere uitweg meer zien. Ze benoemen emoties minder snel en komen eerder met praktische of lichamelijke klachten die voortkomen uit de geweldssituatie.”
Samenwerkende organisaties
In Nederland werken vijf organisaties samen aan veilige opvang voor mannen. Zij bieden naast opvang ook advies en ondersteuning. De afgelopen jaren zochten ruim negenhonderd mannen hulp bij Arosa, Blijf Groep, Moviera, Sterk Huis en Kadera.
Ook zijn er maandelijkse online groepen voor lotgenoten.Veel mannen durven aanvankelijk hun situatie niet te delen uit schaamte of angst om niet serieus genomen te worden. Maar openheid is juist nodig om de geweldsspiraal te stoppen. Meer weten? Ga naar mannenmishandeling.nl.
Ervaringsverhalen Freek, Moussa en Achmed
“Bij ons thuis hing er altijd een grimmige sfeer. Elke moment van de dag konden mijn vrouw en ik om de kleinste dingen ruzie maken. Zij dreef mij soms tot het uiterste. Toen ik de relatie wilde verbreken ging zij mij stalken. Nergens kon ik komen of ik zag haar. Ik voelde mij onveilig, maar kon ook ontzettend boos worden. Soms sloeg ik terug. Trots ben ik daar niet op. Daarom zocht ik hulp. Om de mishandeling van haar, maar ook mijn eigen geweld te stoppen. Het is nu gelukt om van haar te scheiden. Gelukkig krijgen we nog steeds hulp, want anders wordt ons kind nog de dupe”. (Freek, 31 jaar)
“Ik weet al 4 jaar dat ik op jongens val. Wanneer dit uit zou komen, zou dat de eer van de familie ernstig schaden. Ik kan mijn gevoel alleen niet onderdrukken. Stiekem sprak ik met andere jongens af. Tot ik zoenend gefotografeerd bleek te zijn en de foto op social media werd gepost, met alle gevolgen van dien. Ik moest vluchten voor mijn eigen familie. Ik ben nu veilig. Ik heb een dak boven mijn hoofd en ik heb even niets te vrezen van mijn vader en broers”. (Moussa, 22 jaar)
“Door mijn alcoholgebruik in het verleden hadden mijn vrouw en ik het soms erg zwaar. Toch zijn we bij elkaar gebleven en hebben we 3 kinderen gehad. Daar ben ik erg dankbaar voor. Drie jaar geleden heb ik een zwaar ongeluk gehad, met hersenletsel als gevolg. Hierdoor moet mijn vrouw alleen voor de kinderen zorgen. Dit leverde veel frustratie op. Vooral bij mijn oudste zoon. Regelmatig sloeg hij mij in elkaar. Ik werd gezien als de ‘dader’ van alle zorgen. Ik voel me ontzettend schuldig en depressief. Eerst dacht ik aan zelfmoord, maar gelukkig heb ik in de opvang deze gedachten niet meer gehad. Door de hulp in de mannenopvang heb ik geleerd weer een eigen mening te hebben. Voor mezelf op te komen en mijn eigen grens aan te geven.” (Achmed, 64 jaar)
