In ons team vinden we het belangrijk dat iedereen zich gezien en serieus genomen voelt. Het gedachtengoed van Geweldloos Verzet en Verbindend Gezag helpt ons (meestal, maar ook niet altijd) om rustig, duidelijk en in verbinding te blijven — juist als dingen ingewikkeld zijn.
1. Tijdens de focusmaand startten we onze dienst met kaartjes uit het intervisiespel, iets wat we nu vaker doen
De dienst beginnen we met een kort moment samen. We trekken kaartjes uit het intervisiespel om stil te staan bij hoe we willen werken en aanwezig willen zijn. We bespreken wat voor ons helpend is en wat misschien juist niet.
Zo starten we bewust en verbonden met elkaar én met onze taak. En heel eerlijk, soms lukt dit ook helemaal niet en dan beginnen we de volgende dag opnieuw.
2. We blijven in verbinding
We blijven in contact, ook als iemand worstelt, boos is of zich terugtrekt. We laten merken: “We zijn er voor je, ook nu.” Soms met woorden, soms met stilte of gewoon door naast iemand te zitten: een kopje thee, een wandeling of een spelletje.
En heel eerlijk, soms vinden wij dit ook lastig, worden we geraakt door woorden of zijn we zelf moe, waardoor we het niet zo goed kunnen. Dan is er nog altijd die andere collega naast je die het even kan overnemen.
En het is echt waar: “Eerst connectie, dan correctie.” Je krijgt zoveel meer gedaan als je eerst even investeert in de relatie.
“Hoe was je dag? Heb je lekker gewerkt?”
“Neem je straks even je afwas mee naar je kamer als je daarheen gaat?”
Dat klinkt voor iedereen toch prettiger dan bij binnenkomst meteen: “Jeeezus, wat een bende, kom eerst die keuken maar opruimen.”
En ben je nou wel eerst begonnen met corrigeren, wat je eigenlijk niet zo bedoelde, hoe fijn is het dan voor een ander dat je dit even laat weten: “Sorry, het was mij ook even te veel, ik bedoelde het niet zo.”
En: “Zullen we deze afwas even samen wegwerken?”
3. We gebruiken de kracht van stilte
Tijdens gesprekken zetten we bewust stilte in. Het geeft ruimte, rust en helpt jongeren, maar ook onszelf, na te denken. Stilte haalt vaak juist de druk weg en opent de deur naar echte gesprekken.
En heel eerlijk, soms is deze stilte ook gewoon heel ongemakkelijk en is het gewoon weer tijd om te praten.
4. Relatiegebaren: net dat beetje extra
Wij geloven ontzettend in de kracht van kleine, oprechte gebaren. Die gebruiken we zowel onderling als collega’s als richting jongeren. Iemand een kopje thee brengen, een berichtje sturen, een compliment geven. Een appeltje schillen (ook als je nog een appeltje te schillen hebt met iemand).
Alvast het bed van je collega opmaken, een briefje voor je collega achterlaten in de koelkast of op het kussen voor het slapen gaan, of even het ijs van de autoruit van je collega mee krabben als je je eigen autoruit doet tijdens de vrieskou.
Heb je wat te eten over na het koken, zet dan een bakje bij een van de jongeren voor zijn deur — altijd fijn voor hem om de volgende dag op te warmen na een drukke dag.
Wie vindt het nou niet fijn als er voor je gezorgd wordt? Dat beetje extra laten zien: “Je doet ertoe. Ik zie je.”
En heel eerlijk, soms wil je iemand nou eenmaal achter het behang plakken en moet je zoeken naar een relatiegebaar, moet het uit je tenen komen, maar doe het! Het zijn de kleine dingen die jou zo veilig en vertrouwd maken.
5. We werken met een verzetsplan
In lastige of zorgelijke situaties gebruiken we het verzetsplan. Daarmee maken we rustig en duidelijk wat we niet meer kunnen accepteren én wat we wél gaan doen om te helpen. Zonder strijd, maar met vastberadenheid en betrokkenheid.
Dit hoeft geen ingewikkeld plan te worden: wat gaan we doen en wie gaan we inzetten om jou te helpen als het je zelf niet lukt? En we houden ons er allemaal aan. Heldere en duidelijke afspraken met als doel: “Wij laten jou niet los.”
En heel eerlijk, het is hard werken, want wat was er ook alweer afgesproken, wat stond er ook alweer in het verzetsplan? Maar met open en heldere communicatie kom je er wel.
We geven een grens aan, maar reiken zeker ook een hand toe — deze twee gaan samen. Echt waar, probeer het maar.
6. Familie en netwerk betrekken
We geloven dat niemand het alleen hoeft te doen. Daarom proberen we familie, vrienden of andere belangrijke mensen te betrekken.
“Zullen we eens vragen of opa het ook fijn vindt om hier te eten?”
of
“Zullen we vragen of jouw zus met je mee kan naar die belangrijke afspraak?”
of
Als iemand zijn studio niet op orde krijgt, gaan we niet dwingen. We kijken wie er mee kan helpen: misschien een ouder die structuur kan bieden, of laat een goede vriend een keer mee komen opruimen. Het gaat om steun, niet om controle.
En heel eerlijk, soms is het voorstel om een zus te laten helpen al genoeg en wil iemand helemaal niet dat zijn familie deze rommelstudio te zien krijgt en neemt hij zelf het initiatief… doel ook behaald 😉
7. We kiezen niet voor strijd
Bij spanning vertragen we. Eerst rust, dan praten. Escalatie vermijden is voor ons een bewuste keuze.
“We zien dat het haar nu even niet lukt, we laten jou niet los, maar wij gaan niet mee de ladder op. We nemen even pauze en komen er op een later moment op terug.”
En onthoud deze: oftewel het ijzer smeden als het koud is. Echt, deze laatste zin is zo niet gelogen. Dit zijn magische woorden, houd die vast.
Eerlijk, wij hebben zo ook onze rode knoppen en kunnen geraakt worden, waardoor we niet zo goed kunnen reageren en ineens halverwege de ladder staan. We vinden dat er nu iets moet gebeuren — we zijn ook maar mensen. Zo’n escalatie is voor niemand helpend, dus we gaan de ladder af, nemen de tijd en zoeken de verbinding weer op.
8. Rust en hoop
We weten dat verandering tijd kost. We blijven rustig, beschikbaar en hoopvol — en laten zien dat we samen verder kunnen.
En heel eerlijk, wij hebben soms helemaal geen tijd. Die moeten we maken en nadenken over wat nu echt belangrijk is.
Heel eerlijk: dit kunnen wij allemaal
