Op 18 augustus opende Sterk Thuis De Lange Kant in Oisterwijk haar deuren. Een nieuw thuis voor jongeren die (tijdelijk) niet thuis kunnen wonen. Voor begeleiders Nina en Rick is het ook een nieuw begin. Ze komen allebei vanuit een andere organisatie en zijn enthousiast over de mogelijkheden die deze kleinschalige woonvorm biedt.
Wat hen direct aanspreekt? De ruimte om echt aan te sluiten bij een jongere én diens omgeving. “Je bent niet alleen bezig met de dagelijkse begeleiding”, vertelt Rick. “Je kijkt ook naar wat er speelt bij ouders, op school en in het netwerk rondom de jongere. Die verbinding vind ik heel waardevol.”
Ook voor Nina is dat een belangrijke reden om voor Sterk Huis te kiezen. “Je bent niet alleen een begeleider voor de jongere, maar ook een steunpilaar voor het gezin. Het is mooi dat ouders hier gewoon aan de keukentafel kunnen aanschuiven voor een kop koffie. Je kunt op een langere termijn iets voor elkaar betekenen.”
Een warm welkom
Dat gevoel van verbinding ervaren Nina en Rick niet alleen in hun werk met jongeren, maar ook binnen de organisatie. Rick: “Tijdens de introductiedag ontmoetten we direct collega’s uit allerlei disciplines. Er werd naar onze ideeën geluisterd en je merkt dat daar ook echt iets mee gebeurt. “Nina vult aan: “Iedereen maakt een praatje. Mensen weten dat je nieuw bent en nemen de tijd voor je. Je voelt je meteen onderdeel van de organisatie.”
Ook de samenwerking binnen het team ervaren ze als prettig. De lijnen zijn kort, er wordt veel overlegd en samen wordt gezocht naar oplossingen die voor iedereen werken.
Eerst thuis voelen, daarna verder bouwen
Op De Lange Kant wonen momenteel drie jongeren: twee meisjes van 14 en 17 jaar en een jongen van 12 jaar. Iedere jongere brengt een eigen verhaal, behoeften en uitdagingen mee. Voor Nina en Rick staat één ding voorop: jongeren moeten eerst de tijd krijgen om te wennen. “De belangrijkste boodschap is dat ze niet meteen weer weg hoeven,” zegt Rick. “Ze mogen hier landen. Ze mogen zich hechten. We willen dat ze zich thuis voelen, het ís nu namelijk ook hun thuis.”
Dat thuisgevoel zit soms in kleine dingen. Samen boodschappen doen. Koken. De dag bespreken. Even op een bedrand zitten voor een praatje. Of samen een appeltaart bakken. “We kijken vooral naar wat een jongere nodig heeft”, vertelt Nina. “Niet naar wat volgens een vast lijstje moet.”
Geen instelling, maar een thuis
Dat betekent niet dat er geen afspraken zijn. Wel dat er ruimte is om samen te kijken wat werkt. “De moet is er een beetje af”, legt Rick uit. “Natuurlijk zijn er regels, maar we zoeken samen naar afspraken die prettig zijn voor iedereen. We kijken flexibel naar wat mogelijk is.”
Juist doordat jongeren niet direct hoeven doorstromen naar een volgende plek, ontstaat ruimte voor rust en ontwikkeling. Als voorbeeld noemen Nina en Rick een jongere die liever op haar kamer blijft. “Wij vinden het oprecht jammer als iemand zich terugtrekt,” zegt Nina. “We staan graag in verbinding. Maar soms heeft iemand die tijd ook nodig. Dan blijf je beschikbaar.”
Het team kijkt samen met jongeren stap voor stap wat helpend is. Soms betekent dat ondersteunen bij school. Soms leren omgaan met afspraken. Soms simpelweg ervaren dat er iedere dag weer iemand voor je klaarstaat.
Samen bouwen
Met een team van acht begeleiders bouwen Nina en Rick samen aan iets nieuws. Letterlijk én figuurlijk. “We beginnen echt vanaf nul”, vertelt Rick. “Dat maakt het bijzonder. We mogen samen vormgeven aan hoe we willen werken.”
En terwijl de jongeren steeds meer hun plek vinden, gebeurt er nog iets anders. Ook de begeleiders voelen zich inmiddels thuis. Nina lacht: “Mijn sloffen liggen hier inmiddels ook.” Een klein detail, maar misschien zegt juist dat alles over De Lange Kant: een plek waar jongeren én medewerkers stap voor stap mogen landen.
