Chris is een bekend gezicht bij Sterk Huis (de foto is ter illustratie, dit is niet Chris). Hij loopt hier dan ook al wat jaren rond. Misschien ken je hem als jongen net bij Sterk Huis binnenkwam, als voorzitter van de Jongerenraad Hart van Brabant of als stagiair bij ICT? Inmiddels werkt Chris mee aan AI en cybersecurity bij Sterk Huis.
Chris: “Ik kwam voor het eerst bij Sterk Huis toen ik in 3 vwo zat. Met mijn moeder en zusjes kwam ik bij Sterk Huis terecht. Hier hebben we op verschillende plekken gewoond en begeleiding gehad. Ook heb ik van school moeten wisselen. Dit was een moeilijke tijd voor mij.”
Als jongere bij Sterk Huis
“Ik merkte dat er veel gewoon gebeurde omdat het zo hoorde. Je volgt het script. Je hebt weinig invloed en voelt je machteloos: er is een plan en dat volg je, klaar. Net alsof je een klein kind bent en je ouders zeggen wat je moet doen. Keuzevrijheid was er nauwelijks. Uiteindelijk gingen mijn moeder en zusjes gingen naar een woning in de buurt en ik naar Prinsenhoeven, op weg naar zelfstandigheid.”
De Jongerenraad
“Op Prinsenhoeven hing een prikbord met informatie. Een oproep voor de Jongerenraad viel me op. Ik was toen 17. Het raakte iets in mij: het gevoel dat ik iets kon betekenen voor anderen, zodat zij minder last zouden hebben van de dingen waar ik tegenaan liep. Ze kwamen een pitch geven. Ik was meteen enthousiast: wanneer beginnen we? De eerste vergadering. Spannend, want ik kende niemand. Maar het viel me op hoe open iedereen sprak over wat níet goed ging, en dat er ook echt iets gebeurde met die input. Dat was nieuw voor mij. We gaven aan dat jongeren weinig inspraak ervaarden. Er kwam al snel een vaste structuur waarbij er elke twee weken bij het avondeten een dialoog was: Wat speelt er? Wat vinden jullie? Dat gaf ons voor het eerst echte ruimte.”
Voorzitterschap
“Na twee jaar in de raad werd ik voorzitter, ik was toen 19. Het was coronatijd, dus alles ging digitaal. Ik was net voor mijn studie naar een stad verder weg verhuisd. Na corona reisde ik veel heen en weer met de trein, maar dat had ik er graag voor over. Ik merkte dat ik invloed had, dat er iets met onze input gebeurde. In november 2025 ben ik gestopt, toen er een goede nieuwe voorzitter en vicevoorzitter waren.”
Stages
“Ik deed de bachelor informatiebeveiliging en mijn stage deed ik bij automatisering van Sterk Huis. Ik onderzocht hoe veilig de organisatie was. Ze waren blij dat ik geen lekken kon vinden. Ik iets minder, want ik had niets om op te lossen, haha. Vervolgens liep ik stage bij Jeugdbescherming West en voerde ik een phishingcampagne uit. Zestig mensen trapten erin. Toen heb ik een programmaatje gemaakt om medewerkers te informeren en dat gebruiken ze nu nog steeds.
Ik wilde naar de universiteit en ben de master Cybersecurity & AI gaan doen. Mijn masterstage doe ik nu ook bij Sterk Huis. Ik onderzoek hoe we meer informatie kunnen halen uit incidentmeldingen die landelijk worden verzameld (via Z-CERT). Instellingen maken soms fouten met firewalls of online verkeer en dat wordt gedeeld. Door die data beter te gebruiken, kan Sterk Huis nóg veiliger worden.”
AI bij Sterk Huis
“Ik kende veel mensen bij Sterk Huis door de Jongerenraad. Vivian was een van de medewerkers die ik vaak tegenkwam. Zij legde de link met AI toen bij Sterk Huis spraakgestuurd rapporteren werd onderzocht en er een project liep rondom cliëntkenmerken. Ze wilden input van jongeren: hoe voelt dit, wat vinden jullie ervan? Ik was net geen voorzitter meer en vroeg of ik mocht blijven meedoen. Dat kon, en dat doe ik nu nog steeds.
AI helpt inzichtelijk maken welke thema’s spelen bij cliënten. Zijn er veel jongeren met schulden? Dan kun je daar gericht acties op zetten. Uit pilots met spraakgestuurd rapporteren bleek dat dit tijd oplevert. Jongeren vinden het prettig als begeleiders hierdoor meer tijd hebben voor een persoonlijk gesprek. Ook kijk ik mee hoe andere organisaties AI inzetten. Wat werkt goed? Wat kunnen we afkijken of verbeteren? Met sommige dingen lopen we al voorop, maar er is ook genoeg te leren.”
Persoonlijke ontwikkeling
“De tijd bij de Jongerenraad heeft me ontzettend veel gebracht. Je leert hoe de organisatie werkt, je leert mensen kennen. Ik stap nu makkelijk op medewerkers af. Bovendien leer je in teams werken, voor groepen speken en verantwoordelijkheid dragen. Tijdens platformoverleggen kreeg ik taken, dat voelde serieus. Ik denk oprecht dat het voor elke jongere goed is om mee te praten en te denken. Je weet zelf heel goed wat er beter kan. Het lucht op om het uit te spreken, in plaats van alles voor jezelf te houden. En ja: in zo’n traject is overleven je eerste focus, maar juist dan kan het helpen om wél je stem te laten horen.”
